 In 1996 werkte Fons Niehof (58) in de horeca in Duitsland. Hij deed er allerhande werkzaamheden en zo stond hij op zekere dag een hekje te schilderen. “Opeens kon ik geen kant meer op, mijn rug was volledig op slot geslagen. Op handen en knieën ben ik de trap afgekropen en hoe ik naar huis gereden ben, is me nog steeds een raadsel.” Van zijn huisarts kreeg hij spierverslappers. Na een paar dagen platte rust wilde Fons graag weer aan het werk, maar de rugpijn hield aan en straalde door in zijn linkerbeen waardoor hij amper kon lopen. De Duitse controlearts raadde hem aan te stoppen met het werk in het restaurant. Met normale fysiotherapie redde Fons het nog tot 1998.
Na nog eens drie maanden plat liggen, keurde de Duitse arts hem af. Gelukkig vond Fons ander werk bij een expeditiebedrijf, maar hij bleef last van zijn rug en zijn been houden. Dus bleef hij zoeken naar verbetering. Fysiotherapie, manuele therapie, osteopathie,aangepaste oefeningen in een fitnessinstituut: het hielp allemaal wel een beetje, maar niet voldoende.
In juni 2009 las hij een artikel over Fysius in de krant. De ‘baadt het niet, schaadt het niet’-gedachte trok Fons over de streep. Uit de rugscan bleek dat zijn wervels niet goed ten opzichte van elkaar stonden. Hij stemde in met de behandelingen, maar niet zonder scepsis: “Toen ik het behandelstoestel voor het eerst zag, dacht ik bij mezelf: is dat alles? Alles wat ik hiervoor probeerde, moest veel vaker en veel intensiever. Maar na een paar keer merkte ik echt verbetering. Je moet niet wachten tot je weer pijn hebt, dat is nergens voor nodig. Samen met je therapeut kun je uitvinden wat voor jou het beste behandelplan is.”
|
